De laatste 5 jaar liep ik nog maar 1 maand per jaar: de Bredase halve marathon is toch echt al 25 jaar verplichte kost, dus de drie weken ervoor dan toch maar weer gaan lopen. De rest van het jaar is het vooral de wielersport die de aandacht vraagt. Eigenlijk is er niets mooiers dan op een warme zomerdag een berg te beklimmen op het fietsje, om vervolgens lekker hard omlaag te kunnen suizen. Alleen het laatste jaar wat meer moeite om mijn zoon (en dat is een voetballer….) en dochter (en die was geblesseerd….)bij te houden in de klim….. Tja werken in het IJselland vraag best wat van je. Of is het toch de leeftijd??
De Roparun was dus een ver weg verhaal voor mij, tot afgelopen zomer: de deelnemers kwamen met wel heel erg enthousiaste verhalen terug. Toen ik al dat enthousiasme (Richard!) zag en hoorde, begon het toch wel wat te kriebelen: zou ik dan toch maar een keer….?
Uiteindelijk was het de cultuurnota die mij over de streep trok: Verantwoordelijkheid nemen begint oa met het goede voorbeeld te geven. Als diensthoofd zorg zal ik dat dus gaan doen: PR voor het IJsselland: een onwaarschijnlijke uitdaging om met 4 personen in estafette vorm van Parijs naar Rotterdam te rennen. En dat voor een wielrenner…. Dat wordt dus een echte uitdaging. Maar zoals in je werk: uitdagingen horen er te zijn en door er goed en hard aan te werken gaat het ongetwijfeld lukken. Zeker als ik hoor wat een ondersteuning er allemaal opgetrommeld wordt om ervoor te zorgen dat de lopers zo optimaal mogelijk hun werk kunnen doen. Die mensen kennende zal het dus niet alleen een kwantitatief verhaal worden (400 km lopen, veel geld inzamelen voor het goede doel), maar ook een kwalitatief verhaal (hard knallen en goede PR). En zo kennen we de IJssellanders!! Weer een prijs voor het IJsselland: het kan niet op.
Ik heb er zin in.
Nu nog 150 lootjes verkopen…..Wie?